"A dyna'ch plant chi?" mentrai'r Athronydd wedyn.
"Ie," ebe'r fam yn falch; a chofleidiodd rai ohonynt. Ymddangosai'r plant i gyd yn llawen, oddieithr un eneth fach a lechai o'r tu ôl. I Ifan, yr oedd yr eneth fach yma'r un ffunud â Luned, plentyn ei chwaer. Ie, dyna'r llygaid gleision a befrai arno ef, pan godai ei olygon oddiar ei lyfr. Edrychai yn swil ac yn ddigalon yn y cwmni hwn, a barnai ei hewythr fod ôl wylo ar ei hwyneb. Cododd ochenaid yn ei mynwes ac edrychodd ar y ferch, ond trodd ei golwg draw yn siomedig.
'Nid y chi bia'r hogan bach yma? ebe Ifan.
"Ie," ebe hithau, "echdoe y ganed hi i'r byd yma, ac y mae hi dipyn yn swil ac yn ddigalon. Hiraeth ofnadwy ydi hiraeth plentyn bach ar ôl bron ei fam."
Ni theimlai'r Athronydd fod angen cywiro'r ferch am ddywedyd fel yna. Teimlai ei bod yn berffaith iawn, a daeth dywediad Jane Ifans i'w gof. "Mae merched yn deall pethau trwy reddf," ebe fe wrtho'i hun, "ac 'rydan ninnau ddynion yn ymbalfalu â'n deall." Ond ni theimlodd ar ei galon ddadleu o gwbl.
Toc, dyma fe yn clywed llaw fach yn cydio yn ei law. Trodd ei ben, a dyna
