Gwelodd Wiliam Gruffydd mai ffôl oedd ateb dyn cyn lleied ei ddychymig, a bu'n ddistaw o hynny i'r diwedd.
Gweithiodd y prynhawn drachefn a cherddodd adref gyda'i hen gyfeillion. Ymadawai â hwy wrth groesffordd y siop a cherddai'r gweddill o'r ffordd ei hunan. Yr oedd yn rhaid iddo fyned heibio i Fryn y Fawnog. Heb yn wybod iddo'i hun, trodd drwy'r llidiart. Dwy gongl gron a droai o'r ffordd at lidiart Bryn y Fawnog, ac mae'n haws i ysgwydd dyn droi heibio i gongl gron na heibio i un ysgwâr. Ac felly y'i cafodd ei hun yn agor drws y tŷ ac yn myned i mewn.
"Tada," ebe hogyn bach pedair oed dan redeg i'w gyfarfod. Ond trodd yn ei ôl pan welodd mai Wiliam Gruffydd oedd yno ac nid ei dad. Cododd y fam ei golygon mewn syndod oddiar ei babi wrth ei weled.
"Sut ydach chi heno, Wiliam Gruffydd," ebe hi yn ffrwcslyd.
Ond yr oedd Wiliam Gruffydd eisoes ar ei ffordd at y drws yn troi ei gefn ar nefoedd a welodd yntau unwaith.
Edrychai ddeng mlynedd yn hŷn pan gerddai at Fodlondeb, ac yr oedd ei lygaid ymhellach nag erioed yn ei ben.
