"Felly'n siwr. Mi ddof heibio un o'r dyddiau nesa', ond waeth i chi heb ddweud dim am y peth. Mi ddisgynnaf ar ei wartha' fo fel barcut ar gyw. Peidiwch â thrwblo gormod yn ei gylch. Y mae cyfansoddiad Sadrac Jones mor wydn â'r lledr y mae o yn ei roi mewn esgidiau. Wedi rhedeg i lawr y mae o, fel ambell hên gloc, ond y mae'r main-spring yn iawn. Eisiau ei windio sydd, ac mi wnawn hynny, gewch chi weld."
Aeth Nansi Owen adre yn ysgafnach ei meddwl, ond ddywedodd hi ddim am y sgwrs ar y ffordd.
Ar brynhawn yr wythnos ddilynol daeth Doctor Wyn yn ei gerbyd, a gofynnodd i un o'r bechgyn ddal pen y ceffyl tra byddai ef yn y gweithdy. Yr oedd pob bachgen yn barod i wneud unrhyw gymwynas iddo ef, oni byddai'r ddannodd arno. Os poenid ef gan honno rhedai adref nerth ei draed rhag ofn i'r Doctor dynnu ei ddant!
"Holo! Sadrac Jones, dal i guro'r lapston yr ydych o hyd. Ydach chi ddim wedi gwneud eich ffortiwn bellach?"
Gwenodd Sadrac Jones.
"Na, Doctor, nid ydyw yn debyg y gwnewch chi na finne lawer o ffortiwn yn y byd yma."
Sut hynny? Yr ydan ni wedi gweithio'n galed am flynyddoedd—pob un yn ei ffordd ei hun."
"Eitha gwir. Ond 'd yda ni ddim yn cael ein talu'n ddigon da i wneud ein ffortiwn."
"Na hidiwch ddim, Sadrac Jones, mi gawn ddigon i dalu'n ffordd, er nad ydyw rhai pobol byth yn gweld eu digon. Ond galw wnes i heddiw i ofyn i chi ddwad am dro.
Y mae arnaf hiraeth am weld
