"Beth!" meddai Huw mewn syndod aruthr. "Yn eich poced chi?"
Chwarddodd Ambros drachefn. "Ie," meddai. "Y mae gen i ddigon yn fy mhoced i grogi Capten Gruffydd y funud a fynnaf. Ac mi wnaf, hefyd."
"Sut y cawsoch chi o?" oedd cwestiwn nesaf Huw.
"O, y ffŵl Ffrancwr yna. Y mae'n ymddangos mai partner D'Alton oedd o, a'u bod nhw wedi gwneud a'i gilydd i hwn aros nes y deuai D'Alton yn ei ol yn fy llong i, fel yr oedd y trefniad. Gan hwn yr oedd y llythyr, rhag ofn y byddai ei eisiau. Ond cymerodd yn ei ben fynd allan hefo'r cwch—mi ddaeth yn dipyn o dywydd arno, ac mi gollodd y rhwyfau, a phob syniad am y fan lle'r oedd o. Ac felly, wel di, mi ddaeth i'n dwylo ni."
"Ond sut y cawsoch chi y llythyr, John Ambros?" Winciodd Ambros. "Y mae'n talu i ti gymryd arnat dy fod ti'n gwybod mwy nag a wyddost ti weithiau. Y mae'r brawd yna yn y caban wedi yfed peth cynddeiriog o'r brandi goreu sydd gen i—ac y mae hwnnw'n un da—ac yn meddwl fy mod i'n gwybod cymaint am symudiadau a chynlluniau D'Alton â Napoleon ei hun, os nad chwaneg. Ac feallai fy mod i."
"Ond y papur, John Ambros," meddai Huw, wedi ei danio gan y syniad fod rhyddhad yn y golwg o'r diwedd, "y papur! Beth sydd ar hwnnw?"
