"Capten Gruffydd," meddai, "yr ydych yn fy adnabod i?"
Ceisiodd y Capten siarad, ond yr oedd y geiriau yn marw ar ei fin. O'r diwedd, ar ol ymdrech fawr, syrthiodd yn ol yn ei gadair, a dywedodd, mewn llais bloesg, crâs,—"Phylip!"
"Ie," meddai'r llall; "Phylip Morgan. Yr wyf finnau, fel chwithau, yn bur hyddysg yn y rhan yma o'r tŷ. Ond gan eich bod yn cofio cymaint, a ydych yn cofio Myfanwy Morgan hefyd?
"Eich merch?"
Yr oedd geiriau Capten Gruffydd ychydig yn gliriach yn awr, ac ymddangosai fel pe'n adfeddiannu ei hun.
"Fy merch!" Yr oedd ing a chwerwder yn llais Ambros (neu Phylip Morgan fel y galwai Capten Gruffydd ef). "Ie, fy ngeneth wen, ddiniwed, a hudaist, ac a ddifethaist, ac a leddaist. Ni wn sut na buaswn wedi dy ladd ers llawer dydd. Ond daw dial i'r hwn a'i herys. Y mae dy ddydd dithau wedi dyfod."
"Yr wyt yn drysu," meddai Capten Gruffydd yn frysiog. "Ni wnes i ddim iddi hi. Hi, nid y fi—.
"Taw, ddyn!" meddai Ambros yn ffyrnig. Llofrudd, twyllwr, bradwr,—beth sydd ddrwg nad wyt ti! "
Edrychodd Huw mewn ofn a syndod ar y gynddaredd oedd fel pe'n ysgwyd enaid John Ambros—John
