rhyw dric yn rhywle, ond ni allai ef gyffwrdd Alun Tomos na'r un o'i ddynion heb eu dal yn y weithred.
"'O'r goreu, Alun Tomos," meddai o'r diwedd. Ond yr ydwyf yn sicr ohonoch eto. Ni fedrwch chi mo fy ngneud i fel hyn o hyd."
"Dwn i ddim beth am hynny, Misdar Cooke," meddai'r hen ŵr," "'dydan ni ddim yn treio eich gneud chi, am wn i. Sut 'rydach chi, Capten Gruffydd?" ychwanegai.
"Peidiwch a bod yn ddigywilydd, ddyn !" meddai'r Capten yn sarrug. "Mi wn i dipyn o'ch hanes chi, a hanes y bachgen Huw Anwyl yna, sydd fel llaw dde i chi ym mhobpeth. Mi roddaf i derfyn ar y pethau yma cyn y byddaf wedi bod yma yn hir."
Ar hyn dyna un o'r cychwyr, gŵr ieuanc, tal a chydnerth, yn dyfod ymlaen ac yn sefyll yn wyneb Capten Gruffydd.
"Wnes i ddim i chi, Capten Gruffydd," meddai, mewn llais cryf a diofn, " a wnaethoch chithau ddim i minnau hyd yn hyn. Ond cyn sicred a'n bod ni'n sefyll ar y traeth yma, os gnewch, mi fydd yn edifar gennych!"
Edrychodd y capten fel pe bron a'i orchfygu gan gynddaredd. "Y chti sydd yna, Huw Anwyl?" meddai. "Y chti, ie! O'r goreu, y cwb, mi dalaf i ti a Sian am hyn eto."
