ofalus iddo fod. Yr oedd yn dywyll iawn rhwng y gwrychoedd uchel, ac ni welai lathen o'i flaen.
Ond yn sydyn, clywodd sŵn lleisiau. Safodd. Nid oeddynt yn ei ymyl, ond eto deallodd eu bod yn rhywle yn y tywyllwch o'i flaen. Ciliodd Huw at ochr y gwrych, a gwrandawodd â'i holl egni.
Bu am beth amser yn methu adnabod un o'r lleisiau. Ni chlywai ddim ond y lleisiau; ni ddeallai y geiriau.
Beth os darganfuwyd ei loches? Beth os oedd y press gang yno, gan ddyfalu y byddai iddo geisio noddfa yn y fan honno? Gwrandawodd drachefn â'i holl egni.
Ond nid oedd yno ond dau ddyn yn siarad. Yr oedd llais un ohonynt yn gryfach na'r llall, ond yr oedd yn amlwg fod y ddau yn ceisio siarad yn isel. Ni ddeallai Huw yr un gair a ddywedent, ond unwaith neu ddwy credai fod rhywbeth adnabyddus iddo yn llais un ohonynt. Ond ni allai gofio ym mha le y'i clywodd o'r blaen, ac yn lled anaml y cawsai graff arno o gwbl.
Closiodd Huw yn nês at y gwrych rhag ofn i'r ddau ddyfod i'w gyfeiriad ef. Aeth y siarad ymlaen am beth amser, ac yna clywodd Huw ryw sŵn dieithr. Aeth ias o fraw drosto. Yr oedd y sŵn yn rhywbeth rhwng tagfa a phesychiad, a dilynwyd ef gan sŵn Yna bu rhywbeth trwm yn syrthio i'r llawr. distawrwydd am ennyd.
