Ond nid i gysgu. Edrychodd allan drwy'r ffenestr. Yr oedd yn noson dywell fel y fagddu. Nid oedd seren yn holl gwmpas y ffurfafen. Clywai sŵn pruddaidd y feisdon, a chofiai am Huw yn ymyl y môr, ei hun, yn yr ogof unig ac yn ofni rhag dyfod gelynion. Syrthiodd yr eneth ar ei gliniau. Yr oedd wedi teimlo oddiwrth ddylanwad mam Huw, ac yr oedd yn naturiol grefyddol ei hysbryd. Ac yno yn ei siamber gweddïodd am ddiogelwch ei chariad ac am ddedwyddwch ei thad. Druan o Sian! Ni thybiai hi y pryd hynny fod cymylau duach eto i gau amdani, ac nad oedd y nos oddiallan ond gwyll tyner wrth y nos oedd i gau am ei bywyd ieuanc hi.
Nid aeth Alun Tomos i'w wely ychwaith. Eisteddodd o flaen y tân mawn, a'i ên wedi suddo ar ei fynwes. Yr oedd yn amlwg ei fod mewn pryder meddwl llethol. Dyn dewr ei ysbryd oedd ef, fel y dywedwyd, ond yn awr yr oedd wyneb yn wyneb â pherygl ac anhawster mwy nag a gyfarfu erioed o'r blaen.
Meddyliai am ei ferch, ac yna am Huw. Ni ddaeth y press gang i'w feddwl o gwbl—daeth anhawster mwy na hwnnw ar draws ei lwybr. Eisteddodd felly am awr neu ragor, hyd nes yr oedd ymhell o'r nos, ac yna cododd, cerddodd i'w wely fel dyn lluddedig iawn; er hynny nid oedd wedi gweithio fawr ar hyd y dydd.
Pan ddaeth y bore, yr oedd cynnwrf a braw ym mhentref Llanwennol. Deffrowyd Alun Tomos a Sian
