Methodd y wraig weddw ag ateb am ysbaid. Ysgydwyd hi gan ocheneidiau mawr, ac wylodd fel pe ar dorri ei chalon. Edrychai Sian arni fel pe'n disgwyl iddi ei tharo â chyllell. Ewyllysiai fynd ati a cheisio ei chysuro, ond atelid hi gan rywbeth rhag gwneuthur hynny. Ni wyddai beth a'i rhwystrai.
O'r diwedd medrodd Gwen Anwyl siarad. "Y mae nhw'n deyd," meddai drwy ei dagrau,." mae'n nhw'n deyd mai Huw a'i lladdodd o!"
Siglodd Sian uwchben ei thraed, ond yr oedd yn eneth gref, ac ni chwympodd. Teimlai fel pe buasai y ddyrnod wedi ei lladd, ond wrth ladd ei chalon, adferodd nerth ei chorff iddi.
"Huw!" meddai mewn llais uchel. "Huw wedi ei ladd o! Pwy sy'n deyd peth felly? Pe buasai Huw ei hun yma mi gawsent gymryd eu geiriau yn ol. 'Dydach chi ddim yn credu peth fel yna, Gwen Anwyl 'nhad?"
"Nac ydw i—nac ydw i, wir," meddai'r hen wraig. 'Huw, na wnaeth o dro angharedig â neb erioed—ond y mae'n nhw'n deyd hynny ymhob man, ac y mae nhw'n chwilio amdano fo."
Trôdd Sian at ei thad, ond gwelodd rywbeth yn ei wyneb ef a'i dychrynodd yn fwy hyd yn oed na geiriau Gwen Anwyl.
"Nhad!" meddai yn ffyrnig. "Dydach chi ddim yn credu peth fel yna am Huw! Deydwch nad ydach chi ddim yn credu peth fel yna!"
