PENNOD VI.
SIAN A'R CAPTEN.
PAN gyrhaeddodd Sian ben y geulan ar ol dyfod allan o'r ogof, cafodd ei bod yn glawio yn ddwys, a niwl tew wedi hel dros yr holl dir. Ni allai weld dim, ac i un anghyfarwydd buasai'r sefyllfa yn beryglus iawn.
Ond gwyddai Sian am y lle, ac yr oedd ganddi amcan da am y ffordd i droi.
Cyrhaeddodd yr hwylfa, neu rhyw le a gredai hi oedd yr hwylfa, a dechreuodd balfalu ei ffordd yn ofalus tua'i chartref. Yr oedd y niwl wedi cuddio popeth, ac er ei bod yn dywyll cynt, yr oedd yn fwy dyryslyd yn awr. Meddyliodd Sian mai da fuasai cael hugan felly i guddio ymadawiad Huw nos drannoeth. Ni allai na swyddog na chwnstabl ei weld ef na llong Ambros.
Cerddodd ymlaen am ysbaid, gan gredu yn sicr ei bod yn yr hwylfa. Cyn pen hir, modd bynnag, bu agos iddi a chwympo i ffôs ddofn. Nid oedd yr un ffôs felly yn yr hwylfa, a deallodd Sian ei bod wedi colli ei ffordd. Y cwestiwn yn awr oedd—Ym mha le yr oedd hi? Nid oedd yn eneth ofnus, ond ni hoffai feddwl am fod allan drwy'r nos—yn y niwl. Cerddodd ar hyd ochr y ffôs, a chafodd fod honno yn troi cyn hir. Dilynodd hi drachefn a daeth i goed.
