yn hwylio ymaith. Nid oedd olwg am y lan, canys yr oedd hi eto yn nos.
"Dos i lawr i'r caban," meddai y capten wrth Huw, "mi ddof i lawr atat cyn gynted ag y byddaf wedi gorffen rhoddi pethau mewn trefn yma."
Aeth Huw fel y cyfarwyddwyd ef. Teimlai braidd yn chwith wrth feddwl am yr hyn a adawodd, ac eto yr oedd yr anturiaeth newydd yn apelio rhyw gymaint ato hefyd. Eisteddodd yn y caban bychan hyd nes y daeth John Ambros ato.
Pan ddaeth y capten i lawr tynnodd ei got fawr a'i gap, a thaflodd hwy o'r neilltu. Yna eisteddodd ar gyfer Huw ac edrychodd yn graff arno. "Yn awr," meddai, "dywed yr holl helynt, i ni gael gweld a oes modd dyfod allan o'r dryswch."
Dechreuodd Huw adrodd y stori o'r dechreu, gan sôn am elyniaeth Capten Gruffydd tuag ato, ac esbonio paham y ffôdd i'r ogof. Dywedodd fel y daeth o hyd i gorff y dyn dieithr ac am y lleisiau a glywodd yn yr hwylfa. Yna aeth ymlaen i sôn yn gynnil am awydd Alun Tomos am ei gael o'r wlad. Nid oedd wedi bwriadu dywedyd fawr am hyn, ond rywfodd neu gilydd tynnodd John Ambros ef allan, a chafodd ei fod wedi mynegi ei holl ofnau a'i amheuon wrth y dyn meistrolgar a eisteddai o'i flaen.
"A oeddit ti yn 'nabod y lleisiau?" meddai Ambros cyn hir.
