Chwarddodd John Ambros yn ddistaw, fel petai'r chwerthiniad i lawr yn ei frest yn rhywle. Yr oedd y chwerthiniad yna yn un o nodweddion y dyn. Nid oedd ei lais na dim o'i gwmpas yn uchel nac yn drystfawr, ond yr oedd rhywbeth yn ei ddistawrwydd yn peri mwy o fraw i'r rhai yr oedd yn ymwneud â hwy na sŵn pobl eraill.
Rywfodd neu gilydd llwyddai John Ambros i wybod llawer iawn o bethau y byddai yn well gan bobl iddo beidio eu gwybod. Dywedid weithiau na phetrusai ddefnyddio ei wybodaeth i fynnu ei ffordd pan yn delio ag ambell un. Ond beth bynnag am hynny, dyna'r fath ddyn oedd,—dyn distaw, gwyliadwrus, yn gwybod mwy na'r cyffredin. Yr oedd Huw eisoes yn dechreu meddwl nad oedd waeth iddo ef heb geisio celu dim rhagddo.
Pan oedd Huw ar fin dywedyd rhywbeth am y dadleniadau rhyfedd a glywodd, daeth un o'r llongwyr i ben grisiau'r caban, a gofynnodd a ddeuai'r Capten ar y dec.
"Be' sy'n bod, Watkin?" meddai John Ambros. "Y mae yna oleu o'n blaen," meddai'r llongwr. "Goleu? Goleu beth?"
"Dyna sy'n anodd ei wybod, Capten," meddai Watkin. "Fy marn i ydi mai goleu llong ydyw."
"O'r goreu," meddai Ambros, "mi ddof yna 'rwan. 'Does dim yn rhy ofalus i ni fod," ychwanegai, gan droi at Huw. "Tyd i fyny."
