Aeth y ddau i fyny ar y dec. Yr oedd hi eto yn nos, ac yn bur dywyll, er fod yr awyr yn dechreu llwydo ychydig tua'r dwyrain. Yr oedd y llongwyr yn sefyll wrth un ochr i'r llong, gan edrych yn bryderus i un cyfeiriad.
"Lle mae'r goleu yma?" meddai John Ambros.
"Acw, Capten," meddai'r llongwr a siaradodd o'r blaen. "Y mae i'w weld yn gliriach yn awr."
"Ataliwch y llong, a rhiffiwch yr hwyl fawr," meddai Ambros, ac yna neshaodd at yr ochr a chraffodd i'r tywyllwch. Gwnaeth Huw yr un modd.
"A weli di rywbeth?" meddai'r Capten.
"Gwelaf," meddai Huw, "mae yna oleu draw acw rhyw hanner milltir i'r gorllewin, gallwn dybio."
"Ie, mi welaf," meddai'r Capten. "Goleu beth ydyw, yn dy farn di?"
"Y mae'n rhy isel i fod yn oleu llong," oedd ateb Huw, "ac nid ydym yn agos at y lan. Rhaid felly mai goleu mewn cwch ydi o."
"Ond beth a wna neb mewn cwch cyn belled oddiwrth y lan a hyn?"
"Yn hollol felly," meddai Ambros, "y mae'n ddirgelwch, ond y mae'n rhaid i mi gael goleuni arno. 'Does yna fawr o berygl oddiwrth un cwch, beth bynnag. Yr ydym yn tynnu tuag ato, ac mi gawn weld yn y man."
Yr oedd y scwner yn hwylio yn arafach yn awr, ond eto llithrai drwy'r dŵr yn weddol gyflym i gyfeiriad
