Methodus selog oedd Ellis Jones—pan fyddai'n aelod. drwg oedd y byddai'r hen frawd yn troi'r drol yn lled aml a chael ei dorri o'r Seiat. Ond buan iawn y deuai'r hen Ellis yn ôl yn bur edifeiriol. Un tro, ar ôl ei dorri allan, ac wedi iddo ddod yn ôl i erfyn am faddeuant, aeth Owen Owens i'r llawr i gael gair ag ef. A dyma ddwedodd wrtho:-
"Wel, Ellis, dwn i yn y byd mawr be wnawn a thi. 'Rydym wedi dy glytio mor aml fel 'rwyt yn glytia i gyd, a dwn i dim yn y byd lle y cawn le i roi clwt arall arnat. Hwyrach fod yn well inni dreio rhoi rhyw glwtyn bach arnat am ryw hyd eto". A dyna'r unig gysur a gadd yr hen Ellis y tro hwn.
'Roedd Owen Owens yn gyhoeddwr y Capel yn ogystal a bod yn Ben Blaenor. Clywais ef un tro yn siarad ynglŷn â'r casgliad at ddyled y Capel. Dwedodd ei fod yn cofio fel y byddai'n ofynnol, yn yr hen gapel, i bob teulu dalu i saer am wneud sêt iddynt gan nad oedd arian gan yr achos i fforddio dim. mwy na'r waliau moelion.
Pan fyddai'n cyhoeddi casgliad na fyddai wrth ei fodd, dyma fel y cyhoeddai: "Mae'r casgliad y Sul nesa i fynd at yr achosion Seisnig. Hwyrach fod yn well inni dreio rhoi rhyw ddima neu geiniog". Prin rhaid dweud na fyddai'r casgliad hwnnw ddim. yn un haelionus iawn! Dyn tipyn yn felancolaidd oedd Owen Owens ar brydiau. Unwaith, pan oedd dros ei ben yn y felan, fel y dywedid, clywais ef yn darllen o'r 'Pregethwr' "Gwagedd o wagedd medd y Pregethwr, gwagedd o wagedd, gwagedd yw y cwbwl". Ac felly y gwelai Owen Owens fywyd ar y pryd!
Dro arall byddai ar uchelfannau'r maes, yn enwedig os byddai wedi cael Seiat go dda, a phrofiad godidog gan ambell hen chwaer.
'Roedd hefyd yn weddïwr gwych—yn wir byddai ei weddïau yn well nag aml i bregeth—a byddai llawer o alwad arno i "godi'r Corff" mewn angladd ac i wylnos. Cafodd aml i amddifad gysur o glywed Owen Owens yn eiriol drostynt a'u cyflwyno i ofal ei Dad Nefol.
