"Pentref Bugeiliaid," ac meddent: "Gadewch i ni ymosod; y mae yma ddefaid a gwartheg, a gwragedd a phlant." Yn anffodus iddynt hwy yr oedd yn olau lleuad, a bu raid i'r lladron ymguddio nes tywyllu. Gorweddasant i gyd yn y gwelltglas hir, nes bod y nos yn dywyll a phawb yn y pentref yn cysgu. Yn sydyn, yng nghanol y nos, rhoddodd y pennaeth yr arwydd i ymosod, a rhuthrodd y lladron ar y pentref gan ladd a chlwyfo nifer fawr o'r bugeiliaid, a llosgwyd y pentref. Bu rhai yn ddigon ffodus i ffoi, ond nid llawer; a chasglodd y lladron y gwartheg a'r defaid a chymerwyd y gwragedd a'r plant yn gaethion.
Wedi i'r lladron ddianc i'r mynyddoedd â'r ysbail, daeth dau ddyn yn eu hôl i'r pentref. Yr oedd un yn gloff a'r llall yn ddall. Meddai'r dyn cloff wrth y dyn dall: "O! yr ydych chwithau hefyd wedi eich gadael ar ôl?"
Ydwyf," meddai'r dyn dall; gadawsant fi am fy mod yn ddall, ond pwy ydych chwi?'
"O, Segole, mab Molele ydwyf fi, a chwi yw Sehohu mab Hanya ynte?"
"Ie, Ie," meddai'r dyn dall, "ond ni wn pa beth i'w wneuthur gan fy mod yn hollol ddall."
"Yr wyf finnau hefyd yn teimlo 'run fath oblegid ni allaf gerdded," meddai'r dyn cloff.
