achos da. Dywedai'r bobl amdano: "Y mae'n dad mewn gwirionedd i bob un ohonom."
Un diwrnod aeth gwartheg Ababa ar gyfeiliorn a bu raid iddo ef a'i feibion fyned ledled y wlad i chwilio amdanynt. Ababa a'u gwelodd gyntaf. Yr oeddynt yn pori'n hamddenol ar lan afon fawr sydd yn enwog iawn heddiw, sef yr afon Zambesi.
Sylwodd y pennaeth fod ei wartheg yn berffaith hapus a graenus ac yn bwyta rhywbeth oedd yn hollol newydd iddo ef. Ar y cyntaf meddyliodd mai math o gorsen ydoedd, a'i bod yn fain ac eiddil o herwydd prinder dŵr. Dro arall, meddyliai mai math o welltglas ydoedd, am ei fod yn debyg i ryw blanhigyn y clywodd amdano yn y gogledd. Modd bynnag, nid oedd neb yn y wlad wedi gweled y fath beth o'r blaen. Yr oedd tywysen arno, ac yn y dywysen yr oedd hadau, ac yr oedd y planhigyn o bump i chwe troedfedd o uchter. Casglodd y pennaeth y tywysennau ac aeth â hwynt adref, gan alw ei wraig i weled bwyd newydd y gwartheg, ac wedi iddynt ei chwilio mor fanwl ag y medrent hwy yr adeg hynny, meddai'r wraig:
"Gadewch i mi eu sychu a'u malu rhwng y cerrig. Feallai y byddant yn fwyd da i ninnau hefyd."
Mabana oedd enw gwraig y pennaeth, ac yn ôl yr hanes yr oedd nid yn unig yn wraig i ddyn mawr
