yn yr oedd y tu fewn i'r mwnci fel twb corddi a throdd ei drwyn du yn felyn i gyd.
Ond yr oedd y crwt bach drwg yn ddigon hirben hefyd, ac meddai wrth y neidr: "Hen frawd, peidiwch â bod yn rhy fyrbwyll. Gadewch inni ymgynghori â'r doethion. Gofynnaf iddynt beth fydd orau i ni ei wneuthur."
Er bod gan y neidr gryn feddwl ohoni ei hun yr oedd yn dwp iawn hefyd, a gwyddai'r mwnci hynny'n dda. A'i lygaid craff gwelodd lwynog yn dyfod yn araf tuag atynt, a llwyddodd i berswadio'r neidr i osod y mater ger ei fron ef.
Pan ddaeth y llwynog yn ddigon agos dechreuodd y mwnci egluro'r helynt iddo, ond yr oedd y llwynog, yntau, mor hurt y tro hwn fel na ddeallai, neu cymerai, arno na ddeallai ddim. Yr unig ateb a gafwyd ganddo oedd: "'Rwyn methu'n glir â deall ystyr eich cweryl."
Yr oedd hyd yn oed y neidr yn ystyried y llwynog yn od. Meddai'r llwynog: "'Rwyn methu'n glir â deall."
"Deall beth," meddai'r neidr. "Deall sut y daeth creadur mor fawr a chwi allan o dwll mor fach. Choelia'i ddim chwaith eich bod wedi dyfod ohono hyd nes gwelaf chwi yn myned yn eich ôl iddo.
