"Dewch â hwy yma i mi gael eu gweled cyn iddynt fyned i gysgu" eb ef. Daeth yr ysgyfarnog â hwy i mewn bob yn un, ac er mwyn arbed amheuaeth ym meddwl y blaidd gwnaeth i un ohonynt ymddangos ddwywaith. Dododd y blaidd ei bawen ar bob un ohonynt a meddai: Cysgwch yn dawel hyd y bore, yr wyf wedi blino heno."
Bore drannoeth aeth y blaidd allan i hela yn ôl ei arfer, ond cyn mynd meddai wrth yr ysgyfarnog: "Y mae digon o fwyd yn y ffau i'r plant: gofelwch amdanynt; ac os medrwch gael swper i mi fel neithiwr gwna hynny y tro yn iawn."
"Reit," ebe'r ysgyfarnog, yr wyf at eich gwasanaeth; pob lwc yn yr helfa."
I ffwrdd â'r blaidd, ac yr oedd yn nos cyn iddo ddychwelyd. Wrth agoshau at y ffau aroglai'r swper a meddyliai: Mor lwcus y bum i gael yr ysgyfarnog i ofalu, nid yn unig am y plant ond amdanaf fi hefyd, ac yr oedd mor farus a hunanol nes anghofio y plant. Ni feddyliai am ddim ond am ei swper blasus bob nos.
Ond ymhen ryw bythefnos, dechreuodd holi am y plant. Meddai wrth yr ysgyfarnog: "Beth sydd wedi dyfod o'r plant? Nid wyf wedi eu gweled ers tro!"
