Daeth syrthni dros fy llygad wedi iddo fod yn agored beth amser. Deuai'r syrthni hwn yn aml iawn, bron mor aml a tharawiad amrant y llygad ar adegau cyffredin,—a'r tarawiad amrant yma, megis, oedd yr unig symudiad i'm llygad. Pan oedd yn agored rywbryd, ac wedi bod yn agored mor hir nes teimlo ei fod ar fin cau, clywn siarad wrth fy nhraed, ac edrychais i lawr,—gallwn weled pob man heb symud fy llygad, dyna oedd yn rhyfedd. Dau o'r dyneddon oedd yno, y rhai rhyfeddaf a welsoch erioed,—dau hen ŵr wrth eu ffyn, a'r ffyn ddim ond rhyw hanner modfedd o hyd, a chyn feined a phinnau. Eisteddasant i lawr yn llesg ar garreg tua maint carreg eiren, wrth fy nhraed, ac anadlasant yn drwm am ennyd heb ddywedyd dim. Trodd un ohonynt, edrychodd i fyny â'i law wrth ei lygaid, a syllodd yn syth i'm llygad:
Mae'r haul yn danbed fin nos yma," meddai,—wyt ti'n cofio'r adeg pan oedde' ni'n meddwl fod ene ddau haul, pan oedde' ni'n fechgyn bach?" Ia," ebe'r llall, "a'r mynydd yn crynu, hefyd. Ni'n dau ydi'r unig ddau sy'n fyw o'r adeg honno,'ntê, ond yr hen frenin, a does ene neb wnaiff y'n coelio ni rwan."
"Ond y peth rhyfedda oedd y mynydd yn siarad," ebe'r naill.
"Ia," ebe'r llall, "mi feddylies y cawn i fy ngneud yn frenin yr adeg honno. Pe bae hi'n adeg
