Tudalen:Trystan ac Esyllt.djvu/61

Tywalltai ef i'w chwpan aur godidog
Mor goch ei liw a gwaed y galon serchog.

"Yf o fy nghwpan aur, a thor dy syched;
Ei riniau pêr bâr it' anghofio'th ludded."

"Ond," meddai Trystan, "rhaid cysegru'r gwin;
Melysa ef a chusan mêl dy fin;
Ar ymyl cwpan swyn gall pedair gwefus
Ddwyseiddio blas a naws ei ddawn hudolus."

I gwpan swyn edrychai'r nef ddigymyl
A gwelai bedair gwefus ar ei ymyl
Yn yfed hudwin tynged heb betrusder,—
Yn drachtio rhudd ddiodlyn gwinllan Gwener.

Gwag oedd y cwpan, llawnion oedd calonnau
Trystan ac Esyllt; cochion eu gwefusau.
Dechreuai'r tân gyniwair trwy'u gwythiennau,
A'i wres ddechreuai losgi ar eu gruddiau.

"O Esyllt, beth yfasom? Gwin gwenwynig?
Mae'n rhuthro trwy fy ngwaed yn iasau ysig."

Ond mud oedd Esyllt, fel y seren dlos
A wyliai uwch ei phen yng nglesni'r nos;
Hi deimlai'r tân yn ennyn yn ei chalon,
A'i wres yn gwrido 'i grudd, yn chwyddo 'i dwyfron,