Prawfddarllenwyd y dudalen hon
Sefais yn hurt a syfrdan uwch y lli,
A'r tonnau'n ocheneidio ar y marian.
Edrychai'r lleuad ar fy mhenbleth i,
A'r môr fel mynwent dan ei blodau arian;
Ac fel ysbrydion gwae yn tramwy'r nos,
Criai gwylanod gwynion uwch y rhos.
Obry, lle duai'r gwymon lesni'r dwr,
Mi welwn weithian lafn o wynder oer,
Llafn crwn o ewyn, ynte wyneb gwr
Yn rhythu'n welw yng ngoleuni'r lloer.
Yna daeth gwaedd, "O ffrwyth dy lwynau di
Y sugnai wrth ymollwng gyda mi."
Ni wyddwn yn fy nychryn pwy lefarodd,
Ai f'enaid chwil, ai llais o'r dwfn islaw;
Ond gwyddwn, er fy mhenbleth, pwy alarodd
Wrth frysio ymaith dros y gweundir draw:
"O, fro fy mebyd! Gwel fy aethus hynt!
Ai dyma fangre'r mwyn gyfamod gynt?"
