Tudalen:Y Ddau Adda.djvu/56

A'r pren wyddai dda yn nghyd a'i gontra
Yw'r chwant gais wneyd gorddyn o ddyn;
Y chwant sy'n andwyo ei ddyndod
Drwy wneyd dyn yn fwy nag e'i hun.

Y felldith yn nglyn a phechadur—
Fe geir ynddo ddau yn lle un;
Y dyn a wnaeth Duw yn ei gariad,
A'r dyn wnaed o'i gariad ei hun;
A hwnw a demtia y Cythrwm.
Gan addaw ei wneyd yn rhyw gawr;
A phan y cwymp ef fe gwymp hefyd
Ddyn Duw, sef yw Adda, i'r llawr.

Yr asen yw awydd ac ymgais,
Hen gydmar oesoesol y dyn;
Yn Eden nis crewyd hi'n unig—
Fe'i creir bob oes yn mhob un;
I ddyn hon yw asgwrn ei asgwrn
Ac irai'n ei gnawd ydyw hi;
A'r ateb i bob "Pam y'i gwnaethost?"
Yw'r gorgais a roddaist i mi!

Ac felly mae'r Duw-ddyn a'r dyn-ddyn
Mewn cyfrin ymrafael o hyd;
Rhwng ceisio am fwy ac ymwadu
Mae'n ymdrech barhaus rhwng dau fryd;