Tudalen:Y Ddau Adda.djvu/57

Mae Duw yn y naill yn cudd weithio,
Mae drwg yn y llall yn troi'r dyn;
A'u tynged drwy'r oesau hyd yma
Yw'r ddedfryd, "Hwy fyddant yn un!"

Mae'r "ddau ddyn" yn anysgaradwy—
Priodas dragwyddol yw hon;
Mi deimlaf, fel Paul, yr ymdrechfa
Ofnadwy bob dydd dan fy mron;
O'm mewn mi a deimlaf yr Adda
Yn crynu a synu'n ddi sail,
A chlywaf, "Pa le'r wyt ti, Adda?"
Yn llais cyfrin Adda yr Ail.

Mae gormod o sylwi o bellder,
A gwel'd Duw o eithaf pob oes;
Mae holl fewn—brofiadau'r pechadur
Mor agos i'w galon a'i loes;
Ni thal i n' fyn'd draw draw i Eden,
Nac esgyn ychwaith hyd y ne:
Mae Duw yn gyfleus i bechadur—
Mwy agos na'i hunan yw E'.

Beth wyddom am Genesis niwliog,
A'r Hen Dad ryw filoedd cyn hyn;
Pa bwyll yw myn'd oesau o gartref
I chwilio ein hunain—mor syn!