Tudalen:Y Ddau Adda.djvu/70

Camsynied yr Adda a wnaethant
Gan osod eu camdyb yn sail;
Dwyfolent y brau Adda Cyntaf
Yn lle'r dwyfol Adda yr Ail.

Hwy'i troisent yn benaeth daearol,
A'r mawrion a'i hawlient bob dydd;
A'r drygwyr o'r brenin i'r bawddyn
Yn llu a gofleidient y ffydd;
Yr Adda a bechodd addolent
Fe'i gwnaed e'n waredwr di ras;
A'i lety a gai yn mhlith bleiddiaid,
Mewn breinlys, a chastell a phlas.

Yr hen Adda hwn oedd yr Annghrist
A godwyd yn geidwad mor goeg;
Bu hwn am ganrifoedd ar orsedd
Yn nhemlau gwych Lladin a Groeg;
Mab dyn oedd efe (a dim arall),
Ac ni feddai ddim ond oedd ddyn;
Ond ceidwad dry'n siomiant bob amser
Wna'r gwael ddyn o hono'i hun.

'Roedd Adda yn ddarlun o hunan—
Ei hunan oedd fwya'n ei fryd;
Defnyddiai bob dim er ei ffyniant
A'i fryd ar feddianu'r holl fyd;