meddai. "Ennill wir," meddai'r trwsiwr, "piti gynddeiriog na buasai bellach wedi ennill digon i dalu am ei thrwsio!"
SONNID llawer am ryw Wyddel anystyriol a breswyliai yn ein henfro, gweithiai fel labrwr yn chwarel Cwmorthin. Rhwygai'r awyr gyda'i regfeydd. Un prynhawn trawyd ef yn bur wael yn y chwarel, a gofynnodd y stiward i hen weithiwr diddan redeg i nôl y doctor ato. "Doctor wir," meddai yntau, "yr ydw i yn meddwl y byddai'n dda i anifail o ddyn fel hwn gael ffariar." Erbyn y bore nid oedd arno angen yr un ohonynt.
CHWARELWR diwyd a medrus oedd J.D., a gwyddai am y gelfyddyd o roddi llawer o waith trwy ei ddwylo. Yr oedd yn gyfaill siriol, rhadlon braf. Ym mlynyddoedd olaf ei oes ymroes i ddatganu i'w ddyfyrru ei hun a'i gyd-weithwyr, ac yr oedd yn meddu ar lais Tenor swynol. Pe buasai wedi dechrau datganu flynyddoedd yng nghynt diau y buasai wedi ennill llawer o wobrau mewn Eisteddfodau. Bodlon ydoedd ar ei fyd a dim gradd o ymffrost yn perthyn iddo.
Un tro gofynnodd i gydweithiwr am eiriau Tanymarian
"O gofynnwch imi ganu
Anodd canu yn y glaw," &c.
Methodd hwnnw a tharo ei law arnynt, ond ysgrifennodd iddo bedwar neu bum pennill iddo ei hun fel datganwr a dyma ddau, aeth y lleill ar ddifancoll.
O! gofynnwch imi ganu
Canu wnaf fel 'hedydd bach,
Am fod canu lond fy nghalon
Pan yn glaf neu pan yn iach ;
Canu wnaf ar bonc y chwarel,
Canaf yn y bus a'r tren,
Mae fy llais fel llais Cariwso
Er fy mod yn mynd yn hen.
