Ar ôl y geiriau yna, llarieiddiodd ysbryd yr hen weith- iwr caled. Ciliodd i'w wely yn bur wanllyd, ac un bore dywedodd wrth berthynas iddo: "Y mae gwaith repario mawr arnaf, a buaswn yn hoffi cael mynd i berthyn i'r capel."
Ymhen rhyw wythnos trefnwyd i ddau Flaenor ym- weled ag ef yn ei gystudd. Aethant i'w gartref, ac ato i'r siambr, ac yr oedd golwg wael ac ôl cystudd trwm arno.
Y peth cyntaf a ddywedodd wrthynt oedd: "Wel, hogia bach yr ydych wedi cyrraedd yma, ond yr ydwyf yn teimlo'n well o gryn dipyn, ac yr wyf am oedi mynd i berthyn i'r capel! Dowch yma pan fyddaf eich eisiau."
Ymhen yr wythnos ar nos Fawrth, daeth galwad am iddynt ymweled yr ail dro â'r hen frawd. Yr oedd yn falch o'u gweled, a gofynnodd, "Rhowch bwt bach o weddi drosta i, hogia bach." Gwnaethant hwythau, a'i dderbyn yn gyflawn aelod yn Eglwys Iesu Grist" am y tro cyntaf erioed. "Teimlaf yn braf rŵan," meddai. Pan oedd y ddau yn mynd o'r ystafell, ysgydwodd law gyda hwynt, â dywedodd, "Wyddoch chwi beth, hogiau bach, cofiaf adeg yn fy hanes na buasai yr un raff dair cainc yn fy nhynnu fi at grefydd, ond heddiw, gwna edau wlan y tro."
BYDDAI hen weithiwr talentog yn sôn beunydd am Graig yr Oesoedd, ac wrth weddio gofalai am ddiolch fod "Y Graig yn dal." Ei hoff emynau oedd emynau a'r gair "craig " ynddynt, a pha ryfedd a chraig y chwarel wedi mynd yn ddarn ohono! Wrth iddo ymneilltuo o'r chwarel gwnaeth cydweithiwr ychydig linellau iddo, a dywedodd yn y pennill diwethaf fel hyn:
Gwyddost ti am greigiau'r ddaear,
Troi y maent yn grych bob pryd,
Ond am gadarn Graig yr Oesoedd
Cerrig da yw hi i gyd;
