di mor fudr!" Hitiwch befo ei wyneb, ar ei galon y mae'r Brenin Mawr yn edrych," meddai'i fam, mewn munud.
UN o'r breintiau mwyaf a gefais yn ystod fy oes oedd cael bod yn athro yn yr Ysgol Sul ar nifer da o chwiorydd gwybodus. Yr oeddent yn hyddysg yn eu Beiblau, ac wedi myfyrio ac ymborthi ar dywysennau gras ynddo. Un o'r Bala oedd Mary Jones, y Dolydd, gwraig o berson- oliaeth gref, ac yn barnu pobl wrth safon pobl y Bala. Bu'n gwasanaethu am flynyddoedd gyda'r Parch. Edward Williams, Cynwyd. Dywedodd lawer gwaith yn y dosbarth am yr hen bregethwr yn dweud ar ei bregeth un tro, y buasai hanner yr Efengyl ar goll oni bai yr 'i' bach yna, ' ewch a mynegwch i Pedr.'
"GORCHYMYN newydd wyf yn ei roddi i chwi," oedd y wers un prynhawn Sul.
Gofynnwyd a oedd yn orchymyn newydd, a bod Iesu Grist wedi dweud lawer gwaith o'r blaen am garu ein gilydd." Wedi trafodaeth fywiog dyma Mary Jones yn dweud ei bod hi yn credu "mai rhoddi gwaed newydd mewn hen orchymyn a wnaeth Iesu Grist. Y mae y doctoriaid heddiw yn rhoddi pigiad gyda nodwydd yng nghnawd pobl wael, ac adnewyddant. Rhywbeth tebyg wnaeth Iesu Grist."
AR Sul ystormus dywedodd un o'r chwiorydd: "Yr ydym yn dda iawn ein lle yn yr ardal hon, yng nghysgod yr hen fynyddoedd yma—y ddau Foelwyn," &c. "Ie," meddai hithau," a'r Migneint hefyd."
GOFYNNODD William Richards un tro i'r hen chwaer: "Beth oedd y gwahaniaeth rhwng edifeirwch a throedigaeth, a chyfiawnhad a sancteiddhad, a mabwysiad ac ail-eni," &c. "Wn i ddim wir," meddai hithau, "ond mi â wn eu bod i gyd ar un gadwyn."
