YN adeg y rhyfel yr oedd arni ofn i'r Germans, chwedl hithau, ddyfod i ymosod ar bobl Tanygrisiau. Preswyliai hi ei hun ynghanol cymdogion caredig. Un noson daeth gwŷr y Frigâd Dân yn eu lifrai mewn cerbyd at ymyl ei thŷ. Digwyddodd agor y drws, a gwelodd hwynt. "Wel, y mae ar ben arnom," meddai, "y mae'r hen Germans wedi cyrraedd o'r diwedd." Rhoddodd glo ar y drws a neidiodd i'w gwely a rhoddi dillad dros ei phen tan y bore!
AETH crwydryn un prynhawn i fegera at ddrws ei thŷ. "Yr Dyma hi yn dangos ceiniog iddo a dweud wrtho: unig geiniog sydd gennyf ar fy elw." "Wel, cadwch hi yr hen wraig," meddai yntau, a dywedodd hithau wedyn—"heb newid swllt!" A derbyniodd y gŵr anghenus y geiniog wedyn.
Bu trafodaeth ddifyr un tro ar angylion. Gofynnwyd i'r chwiorydd a oeddent yn credu ym modolaeth angylion. Credai un yn ddiysgog eu bod yn bersonau heirdd a dwy adain ganddynt, fel y gwelir darluniau ohonynt mewn llyfrau ac ar barwydydd rhai annedd-dai. Dadleuai eraill mai rhyw fodau anweledig oeddynt yn gofalu am bobl Dduw. Yn y diwedd dywedodd Mary Jones fel hyn:
"Yr ydw i yn fy nghofio fy hun yn eneth dair ar ddeg oed yn gweini yn y Bala. Un noson oer yn niwedd y flwyddyn anfonwyd fi ar neges i ffermdy go bell. Cerddais ar ochr mynydd trwy gaenen denau o eira a oedd ar y llwybr. Wrth ddyfod yn ôl teimlwn rhyw ofn wedi fy meddiannu, er ei bod yn noson olau leuad. Wedi cerdded ysbaid o ffordd, sylwais ar ôl traed yn yr eira, a dywedais fod rhywun fel finnau wedi bod yn cerdded yr un llwybr, a rhoddais fy nhraed yn ôl y traed a welais yno, a deuthum yn ôl yn llawen heb ofn dim. Erbyn i mi gysidro tipyn ôl fy nhraed fy hun oeddwn wedi ganfod. Rhyw deimlad mewnol fel yna ydyw angel yn ôl fy meddwl bach i."
