chose you for a chum, not a parson.
So we'll leave it at that, if you don't mind, for I simply have to go when the salt air's a-calling."
Peth hollol ddieithr oedd hyn i Forgan, a phenderfynodd i beidio â sôn eto am y peth hyd nes y byddai'r amgylchiadau yn fwy addawol. Ond, er na siaradai am dano, bu iddo lawer o flinder meddwl o'i blegid, ac yn fwy felly am i Greg awgrymu y gallai yntau fynd i Melbourne yn ei dro, a chael amser da yno hefyd. Ni ddeuai darbodaeth a chynhilo i mewn I'r cyfrif o gwbl, yn ol dysgeidiaeth Greg. Byw yn ol ffawd y presennol—dyna ei unig gredo, ac wrth y gredo honno y trefnai ef ei holl fywyd.
Ond yr oedd llawer o bethau denol yn perthyn i'r hen fwnwr, er cymaint ei awydd am ambell i wythnos o gyfeddach. Ac o fater ei fyned unwaith eto i'r porthladd y cododd anghydfod newydd rhwng deuddyn yr "Old Pit," er na soniasai Morgan ddim am ei anghymeradwyaeth er amser y siarad o'r blaen.
"I want your signature to this, pard," ebe Greg wrth Forgan un noson, ar ol llwyddiant anarferol yn y gloddfa y dyddiau blaenorol. "When I promises a thing, it's as good as done. So there ye are; and we are halves in the 'Old Pit' henceforth! I can be pigheaded right enough, but once I ses a thing, I means it!'
Balch iawn oedd y cloddiwr ifanc o'r cynnig, ac ef a lofnododd y Dual Claim yn ewyllysgar. Ef a welai eisoes yn ei feddwl ei fam wedi ei gosod uwchlaw un pryder bydol, ac ef a glywai 'Well done!' Mr. Ffrank yn cynhesu ei galon. Ond nid mor hapus oedd clywed Greg yn dywedyd, "I'm into Melbourne the morn. See to things while I'm away," am y gwyddai beth a olygai yr ymweliad hwnnw â'r dref.
