Yna, pan ddaeth y datgeinydd at y pennill olaf, y sydd lawned o iâs teimlad byw y carwr:
"Tra bo dŵr y môr yn hallt,
A thra bo 'ngwallt yn tyfu,
A thra bo calon dan fy mron,
Fe fydda'n ffyddlon iti."
ef a dorrodd i lawr yn lân, ac yna y gwybu Morgan fod rhywun yn yr hen wlad a oedd wedi dwyn calon hen "Wron y Beca" rywbryd, a'i fod ef yn parhau i'w haddoli er bod y cefnforoedd rhyngddynt â'i gilydd.
Cyn ymadael o'r cwmni llawen am y nos, gofynnodd Morgan am i'r Cantwr unwaith eto ganu iddynt "Y Delyn Aur"—"Oblegid hebddi hi," ebe fe, "ni f'aswn wedi cyfarfod â chwi o gwbwl, a thrwy hynny golli llawer o gwmniath ardderchog."
Ar y gair, cododd y Cantwr brithwyn, ac unwaith yn rhagor y clybu'r gymdeithas fechan am "Ddechreu'r canu" a "Dechreu'r canmol, ymhen mil o oesoedd maith." Yn angerdd y gân gwelai Morgan eto yr Ysgol Gân yn yr hen wlad, gyd â'i dyblu a'i threblu o'r mawl. Ef a welai hefyd y datgeinydd ei hun cyn dyddiau'r Beca, yn "codi'r canu" yn y Capel bach, ac yn sôn wrth ei ddisgyblion am fawredd yr hen Asaph, a ddysgodd gyntaf gerdd aruchel i gysegrleoedd y De.
"There's not a stroke of work to be on the day of the Queen Adelaide's departure from Melbourne, mind!" ebe un o'r cwmni'n ddireidus, "or who knows but that Mr. Jones will leave us some of his luck on the quayside."
"Right O!" ebe'r lleill, gan chwerthin ac ysgwyd llaw unwaith eto.
