Y pumed dydd ar ol yr ymgom uchod, a Morgan ar fyned allan o'r Offis i gyrchu ei gartref, galwyd ef i ystafell neilltuol Mr. Ffrank, ac wedi curo a chael archiad iddo ddyfod i mewn, ebe'r meistr wrtho yn llon:
"Eisteddwch funud, Morgan: ma' isha arno i wilheua â chi."
Ar y gair, troes Mr. Ffrank ei gadair ychydig, fel ag i wynebu ei was, ac ebe fe yn hawddgar:
"Rwy'n cretu fod 'want arnoch chi i fynd i Ballarat."
"O's, dicon, syr. Ond fel 'ro'wn i'n gweyd bwy ddydd, 'dwy' i ddim yn mynd."
"Rwy'n cofio'n dda beth a ddywetsoch pryd hynny, ac 'rwy'n meddwl mai gofal am 'ch mam o'dd y rhwystr."
"Ie, syr," ebe Morgan drachefn, yn floesg ei lais. "Faint yw'ch salari chi, Morgan?"
"Saith-ar-ucain-a-'wech yr wythnos, a'm glo, syr." "Oti'ch chi'n meddwl y gallai'ch mam fyw ar bymtheg swllt yr wthnos, a'i glo, nes bo'ch chi'n dod 'nol â ffortiwn i brynu'r hen waith 'ma, i fi ga'l mynd ma's wetyn?"
Gwenodd y dyn ifanc ar hyn, ac ebe fe ymhellach, yn sobr iawn:
"Gallai'n dda, syr; ond byddai'n rhaid i mi eich talu'n ol gyntaf dim."
"Hm! Independent iawn! Ond cweit reit, Morgan. Na fyddwch yn nyled neb o ddim, onite?"
"Ie, syr. Ond yr wy' yr un mor ddiolchgar â phe bawn yn cael yr arian yn rhodd."
"Dyna fe! Ni a drefnwn y fusnes yn y man hyn yn awr, ond chi ellwch ei ystyried wedi ei benderfynu, o'm rhan i. Beth ddywed eich mam, wn i?"
