gwersi bawb gyda'i gilydd a chau'r clustiau er mwyn deall yn well, a gwialen fawr y meistr yn taro'r bwrdd: "Distawrwydd!"
Yr oeddwn wedi cyfrif ar y dwndwr yma i gael mynd i'm lle heb fy ngweld; ond y bore hwn yr oedd popeth mor ddistaw â phetai yn fore Sul. Drwy'r ffenestr agored gwelwn fy nghyd-ysgolheigion eisoes yn eu lleoedd, a Mr. Hamel yn mynd a dod a'r wialen ofnadwy dan ei fraich. Gorfu i mi agor y drws a mynd i mewn yn y distawrwydd dwfn yma. Gellwch ddychmygu mor goch oedd fy wyneb ac mor ofnus oeddwn.
Eithr edrych arnaf heb wg a wnaeth Mr. Hamel, a dywedyd wrthyf yn fwyn: "Cerdda yn fuan i'th le, Ffransis bach; yr oeddem yn mynd i ddechreu hebot.'
Neidiais dros y fainc ac eisteddais ar unwaith o flaen fy nesg. Yna, wedi i mi ymdawelu ychydig, sylwais fod ein meistr wedi gwisgo ei ddillad goreu, ei gôt werdd, brydferth, a'r cap sidan du â'r brodwaith arno. Ni wisgai byth mo'r rhai hyn ond ar ddydd arholiad neu ddydd rhannu gwobrwyon. Hefyd, yr oedd rhyw olwg ddifrifol a syn ar y dosbarth i gyd. Ond yr hyn a'm synnodd fwyaf oedd gweld, ar ben pellaf yr ystafell, yn y seddau oedd fynychaf yn wag, rai o wŷr y pentref yn eistedd yn ddistaw fel ni, yr hen Hawser a'i gap trionglog, y cyn-faer, y cyn-ysgrifennydd, a phersonau eraill. Edrychai'r bobl hyn i gyd yn drist. Deuthai Hawser â hen lyfr yr Wyddor ganddo, â'i ymylon wedi treulio, a daliai ef yn agored ar ei liniau, a'i sbectol fawr wedi ei gosod ar draws y tudalennau.
Tra rhyfeddwn am hyn oll, esgynnodd Mr. Hamel i ben cadair, a chyda'r un llais tawel-brudd dywedodd wrthym:
