Ni seiniodd yr utgorn drachefn. Clywodd yr afr o'r tu ol iddi sŵn dail. Trodd yn ol a gwelodd yn y caddug ddau glust byr, unionsyth, a dau lygad yn disgleirio. Y blaidd oedd. *** Enfawr, llonydd, yn eistedd ar ei gynffon, yr oedd yno yn syllu ar yr afr fach wen, ac yn ei harchwaethu ymlaen llaw. Gan y gwyddai y bwytâi hi, nid oedd brys arno, ond pan drodd hi yn ol, dechreuodd yntau chwerthin yn faleisus:
"Ha! Ha! gafr fach Mr. Silin!" a thynnodd ei dafod coch, mawr dros ei weflau.
Teimlodd Gwenno fod popeth ar ben. Un funud wrth atgofio hanes Mwynwen, druan, fel yr ymladdasai drwy'r nos, a chael ei bwyta wedyn yn y bore, dywedodd ynddi ei hun mai gwell efallai a fyddai cymryd ei bwyta ar unwaith; yna, wedi ail feddwl, rhoddodd ei hun yn barod i ymladd, ei phen ar lawr, a'i chyrn ymlaen, fel yr afr fach ddewr ydoedd. Nid bod ganddi obaith lladd y blaidd,—nid yw geifr yn lladd bleiddiaid, ond yn unig er mwyn gweld a fedrai hi ddal cyhyd â Mwynwen.
Yna neshaodd yr anghenfil, a dechreuodd y cyrn bychain ar eu dawns.
A! yr afr fach ddewr, fel yr ymdrechai! Mwy na dengwaith y parodd i'r blaidd gilio'n ol i gael ei anadl. Yn ystod pob munud o seibiant fel hyn, porai'r un awyddus yn frysiog flewyn o'r borfa a hoffai gymaint. Yna dychwelai i'r ornest a'i genau yn llawn. Parhaodd hyn drwy y nos. Yn awr ac eilwaith gwelai gafr Mr. Silin y sêr yn dawnsio yn yr wybren glir, a dywedai ynddi ei hun:
