Trannoeth gyda'r wawr, clywodd y fam rywun yn croesi ei hystafell gan redeg. Cafodd fath o rybudd:
"Ian, ai ti sydd yna? "
Nid etyb Ian. Y mae eisoes ar yr ysgol. Yn frysiog, frysiog, cwyd y fam.
"Ian, i ba le yr ei di?"
Esgyn i'r llofft uchaf, â hithau ar ei ol:
"Fy mab, yn enw'r nefoedd !"
Cae yntau y drws a thyn y follt.
Ian! fy Ian annwyl! ateb fi. Beth wyt ti'n mynd i'w wneuthur?
Gan ymbalfalu â'i dwylaw hen, crynedig, chwilia am y glicied. Ffenestr yn agoryd, sŵn corff ar lechi'r cyntedd, a dyna'r cwbl!
Dywedasai ynddo'i hun, druan tlawd, " 'Rwy'n ei charu'n rhy fawr. Mi a af oddiyma."
O'r fath rai gresynus ydym! Caled yw er hynny, na fedrai dirmyg ladd cariad!
Y bore hwnnw, ymholai pobl pwy a allai fod yn crio felly i lawr gerllaw fferm Stephan.
Y fam oedd yno yn y cyntedd, o flaen ford garreg orchuddiedig â gwlith a gwaed—yn wylofain, a chorff marw ei mab ar ei breichiau noeth.
