"I mi y maent yn ddyledus am hyn oll," meddai'r Tad wrtho'i hun, a phob tro y deuai'r meddwl hwn ato ymchwyddai gan falchter.
Cafodd y dyn druan ei gosbi'n drwm am hyn. Cewch weld. *** Un noson, yn ystod y gwasanaeth, daeth i mewn i'r eglwys yn gynhyrfus anghyffredin, yn goch, ar golli ei anadl, ei benwisg ar dro, ac mor ffwdanus ag iddo wrth gymryd o'r dwfr santaidd, wlychu ei lawes hyd y penelin. Credid ar y dechreu mai wedi gwylltu yr oedd oherwydd cyrraedd yn hwyr, ond pan welwyd ef yn ymgrymu'n addolgar i'r organ ac i'r galeri yn lle i'r brif allor, yn rhedeg fel y gwynt ar draws yr eglwys, yn crwydro yn y côr am bum munud cyn cael o hyd i'w le, yna wedi eistedd yn gwyro i'r dde a'r aswy gan wenu'n or-lawen, clywid murmur o syndod drwy'r lle. Sibrydid o lyfr gweddi i lyfr gweddi: "Beth sydd ar y Tad Gregori? Beth sydd ar y Tad Gregori?
Dwy waith y gadawodd y prior i'w groes syrthio ar y llechi yn ei dymer i orchymyn distawrwydd. Obry ym mhen pellaf y côr ai y Salmau ymlaen o hyd, ond gwan oedd yr atebion.
Yn sydyn, ar ganol un Salm dacw'r Tad Gregori yn gorwedd yn ol yn ei gadair, ac yn canu mewn llais uchel:
Ym Mharis y mae Tad Gwyn,
- Tra la la, tra la la.
Cododd pawb mewn braw a syndod. Gwaeddodd rhywun:
