"Ewch ag ef allan. Mae wedi colli arno'i hun."
Gwnaeth y canoniaid arwydd y Groes. Ymdrechodd y prior gael trefn unwaith yn rhagor. Ond ni welai'r Tad Gregori ddim, ni chlywai ddim, a gorfu i ddau fynach corffol ei lusgo allan drwy ddrws bychan y côr, ac yntau yn gwingo fel un ynfyd ac yn parhau i ganu yn uwch nag erioed:
Tra la la, tra la la.
*** Trannoeth, y bore bach, yr oedd y dyn druan ar ei liniau yn ystafell ddirgel y prior, yn gwneuthur ei gyffes gydag afonydd o ddagrau.
"Y gwin, syr, y gwin a'm twyllodd," eb ef, gan daro'i ddwyfron.
Ac o'i weld mor ofidus ac mor edifeiriol, yr oedd y prior caredig ei hun yn barod i wylo.
Dewch, dewch, Dad Gregori, ymdawelwch! Fe ddiflanna hyn fel y gwlith o flaen yr haul. Wedi'r cyfan, ni fu'r drwg yn gymaint ag y tybiwch. Y gân oedd dipyn yn—hm! hm! Beth bynnag, hyderwn na chlywodd y newydd-ddyfodiaid mo honi. Yn awr, gadewch weld,—dywedwch i mi sut y digwyddodd y peth i chwi. Wrth brofi'r trwyth, onide? Eich llaw, efallai, wedi bod dipyn yn rhy drwm. Ie, ie, 'rwy'n deall. Fel y brawd arall hwnnw a ddyfeisiodd y pylor, aethoch yn aberth i'ch dyfais. Dywedwch yn awr, ynte, fy ffrind, a oes raid i chwi dreio arnoch eich hunan y trwyth rhyfedd hwn?
"Yn anffodus, oes, syr. O'i brofi y gwn nerth a gradd yr alcohol. Ond ar y diwedd, er mwyn gwybod ei flas i'r genau, ni chymraf ond diferyn ar flaen fy nhafod."
