Ond yn yr hwyr pan fyddai'r llysiau'n wlych, a'r trwyth yn cynhesu yn y llestri copr mawr, dechreuai merthyrdod y dyn, druan.
"Dau ar bymtheg, deunaw, pedwar ar bymtheg, ugain!" Syrthiai'r diferynnau o'r bibell i'r gwydryn coch. Llyncai'r Tad yr ugain hynny ar un dracht, bron heb eu mwynhau. Yr unfed ar hugain a barai wanc arno. O'r unfed diferyn ar hugain yma! Yna, er mwyn dianc rhag y demtasiwn ai i benlinio i ben draw'r ystafell ac ymsuddai mewn paderau. Ond o'r trwyth cynnes, esgynnai awelig fechan, beraroglus, a cherddai o'i gylch, ac o'i fodd neu o'i anfodd hudai ef yn ol tuag at y llestri. Yr oedd y trwyth yn wyrdd-euraid prydferth. Gan blygu uwch ei ben, ei ffroenau yn agored, troai'r Tad ef yn gynnil â'r bibell risial, ac yn y sêr disglair a nofiai ar wyneb yr hylif gwyrdd dychmygai weld llygaid Modryb Begon yn chwerthin ac yn wincio wrth edrych arno.
"Un diferyn eto, ynte!"
Ac o ddiferyn i ddiferyn, gorffennai'r truan â'i gwpan yn llawn hyd yr ymylon. Yna ymollyngai yn ddiymadferth ar gadair freichiau, ac â'i lygaid yn hanner cau, archwaethai ei bechod bob yn ddracht gan sibrwd wrtho'i hun gyda rhyw euogrwydd per-lewygol:
"O, 'rwy'n fy namnio fy hun! Rwy'n fy namnio fy hun!
Gwaeth na'r cwbl, cai ar waelod y trwyth dieflig hwn, na wn i drwy ba ddewiniaeth, bob un o hen ganeuon llygredig Modryb Begon:
Tair hen wreigan fechan
Ryw ddydd a wnaethant wledd,
