A heb holi ychwaneg yn ei gylch, dychwelodd y Tad Gregori at ei gwpanau, mor ysgafn ei galon a'r ehedydd. O hynny allan bob nos, ar ddiwedd gwasanaeth olaf y dydd, byth nid anghofiai'r offeiriad ddywedyd:
Gweddïwn dros ein hannwyl frawd, y Tad Gregori, sydd yn aberthu ei enaid er mwyn y bobl. Gwrando ni, O Dduw!"
A thra oedd y dyrfa fechan yn eu gwisgoedd gwynion ar eu gliniau yng ngoleu egwan yr eglwys, a sŵn y weddi yn ehedeg drostynt gan dyner ysgwyd fel awel uwch yr eira, obry, ym mhen pellaf y mynachty, tu ol i ffenestr oleu, liwiedig y ddistyllfa, clywid y Tad Gregori yn canu nerth ei ben:
Ym Mharis y mae Tad Gwyn,
Tra la la, tra la la;
Ym Mharis y mae Tad Gwyn
Yn dawnsio gyda'r merched
Ar hyd y gerddi tlws,
Tra la la, tra la la.
Yna arhosai'r truan mewn braw,—"Trugaredd! beth pe bai rhywun yn fy nghlywed?"
THE EDUCATIONAL PUBLISHING CO., LTD.,
CARDIFF AND LONDON.
