Prawfddarllenwyd y dudalen hon
I geisio ei dynnu, dyfod
Mae enwog a chedyrn wŷr,
Ond nid oes un a all lacio'r llafn
Ynghanol yr eingion dur.
Brenhinoedd gogledd a deheu,
Gorllewin a dwyrain dud,
Ceisiant yn ofer, a throant draw
A siom ar eu gwedd i gyd.
A dywed y pen offeiriad:—
"Am nad oes a'i tynno ef,
Nid oes a haeddai yn frenin fod
Yn ol danghosiad y nef."
Ond cyn iddynt fyned ymaith,
Mae arall a ddaw ymlaen,
A chwardd y penaethiaid wrth ei weld
Yn neidio i ben y maen.
Plygu mae yntau yn ystwyth
A chydio yngharn y cledd,
A'i dynnu a'i chwyfio uwch ei ben,
A gwên yn goleuo'i wedd.
"Wele ein teyrn!" ebe Myrddin,
"Arthur fab Uthr ydyw ef,
Gwledig yr ynys o union dras
Yn ol danghosiad y nef!"
