Tudalen:Ymadawiad Arthur a Chaniadau Eraill.djvu/122

Cychwynodd Edwin, a gwŷr Cadwallon.
A aeth i'w hepgor i deyrnas ei dad;
A chyn dychwelyd o'r Cymry adref,
Cynnal 'roedd Edwin frenhiniaeth y wlad.

A chadw heddwch eu tadau wnaethant,
A phobl y ddwywlad yn byw yn gytûn;
Yntau Gadwallon yn ol yr amod
Yn gwisgo coron yr ynys ei hun.

Pan oedd Cadwallon un dydd yn rhodio
Hyd fur ei lys ar derfynau y wlad,
Gwelodd hen filwr penwyn yn wylo,—
Milwr a fu yn rhyfeloedd ei dad.

Trist gan y brenin oedd weled dagrau
Ar ruddiau gwr a fu ddewr yn ei ddydd;
"Diau," eb ef, "mai mawr yw dy ofid,
Dywed pa achos i hwnnw y sydd?"

"Hen ydwyf fi," medd yntau yn araf,
"Cofio yr ydwyf ryfeloedd dy dad;
Gwych oedd y dydd pan ruthrem i ganlyn
Cadfan ein brenin i ganol y gad!

"Dychryn yr Eingl oedd Cadfan a'i luoedd,
Rhuthrem drwy Fryneich a Deifr ar ein hynt
Megys goddaith drwy eithin y gwanwyn,
A'r fflamau yn llamu o flaen y gwynt.