Tudalen:Ymadawiad Arthur a Chaniadau Eraill.djvu/180

Mynasai ef gael iaith ei wlad yn lân,
A gwneud ei llên yn eang ac yn gref,
A thybiai hithau, gyda'r beirniaid mân,
Mai mympwy ydoedd ei wybodaeth ef.

Mewn prinder a dinodedd y bu fyw,
Heb le i wneud ei oreu ef ei hun.
Ond dysgodd ambell un i weled Duw,
Heblaw drwy gyfing osodiadau dyn.

Fe roddwyd iddo nawdd gan ambell un
Nad oedd ond teilwng i fod iddo'n was;
Am fynnu rhyddid yn ei wlad ei hun
Rhoed dirmyg arno gan estroniaid bas.

Ni fagodd Cymru fab a'i carodd hi
Yn burach nag y carodd ef, erioed,
Nag un a roisai, er ei lles a'i bri,
Yn loewach erddi y doniau iddo roed.

Ond ni rwgnachodd rhag ei druan ffawd,
Ac nid achwynodd unwaith ar ei wlad,
Bodlonodd ar ryw gylchoedd bychain tlawd,
A rhannodd o'i wybodaeth fawr yn rhad.

Ni byddai ar ei iaith na brych na briw,
Bid wrth y tân, bid araith ar gyhoedd;
Hawdd gwybod wrth ei ymadroddion gwiw
Mai gwr o ddysg a gwr bonheddig oedd.