Prawfddarllenwyd y dudalen hon
Ond truan ydoedd ei hystâd,
Heb ryddid mwy, na braint na bri,
Ac iaith brenhinoedd hen y wlad
Yn trengi ar ei gwefus hi.
Un dydd fe'i cafodd ef ei hun
Yn sefyll gyda'i dad a'i fam,
Ar fin y ffordd yn wael eu llun,
A'u cartref bychan tlawd yn fflam.
Cyneuodd tân yr estron cas
Ym mron y bychan yntau fflam,
Nad oerodd un creulondeb bas
Ac nas diffoddodd unrhyw gam.
Drwy lafur hir a chreulon drais
Fe losgai'r fflam yn bur o hyd,
A rhoddes i'r gwladgarwr lais
Ac enw a aeth hyd bellter byd.
Ni fynnai ef ond rhyddid llawn,
Ei dwyfol hawl, i'w wlad ei hun;
I'w geisio rhoddes oreu dawn
A phuraf calon gywir dyn.
Ni chafwyd tramgwydd yn y byd
Na rhwystr a safai rhagddo ef,
Yr oedd ei ffydd yn loew o hyd
A'i galon ddidwyll fyth yn gref.
