Tudalen:Yn Llefaru Eto.djvu/91

.
Ei bregeth fwyn.
Fel "Pren y Bywyd" oedd yn dwyn
Rhyw "ddeuddeg ffrwyth" o nefol swyn;
Ysgydwai'r cangau, ac i lawr
Y deuai'r ffrwyth yn gawod fawr,
Ac enaid tlawd anghofiai'i gwyn.

O hapus awr!
Pan godai'n y Gymanfa fawr,
A'i wyneb fel y boreu wawr;
Llewyrchai gras o'i ddysglaer lith,
Fel haul belydrau ar y gwlith
Oedd ar y dorf yn treiglo i lawr.

Hyawdledd llawn
Ymdonai drwy ei felus ddawn,
Fel awel dros fynyddau'r Iawn,
Ar faes agored euog fyd,
Anadlai'n dyner leddf o hyd
Yn fywyd newydd ar y grawn.

Y Groes! Y Groes!
Oedd ymffrost ei lafurus oes,
A'i dirmyg yn ogoniant droes:
Cysgodau'r groes, a lliw y gwaed,
Ar wynder ei feddyliau gaed,
A theimlai drydan Dwyfol loes.

Fel llif o ser,
Ar eang draeth ei ysbryd ter,
Chwareuai drychfeddyliau Ner;
A gwelid gwlad yn dod o draw,
I eistedd ar y graig gerllaw,
I wrando'i awenyddiaeth ber.

Ei ysbryd byw
Chwenychai rodio gyda Duw
Fel gyda Chyfaill yn mhob rhyw
Ystormydd blin, bu pwys ei ben,
Fel Ioan, ar ei fynwes wen,
A chariad foroedd yn ei glyw.