VIII.—TE A HANES.
YN lle creadur rheibus, fel y dychmygwn, beth edrychai arnom trwy ganghennau'r coed ond geneth. Meddai ffon fagl hir yn ei llaw, a gwisg yr un lliw a'r dail am dani, a disgynnai gwallt lliw'r nos dros ei hysgwyddau. Meddyliais am fugeiles y Wyddfa, ac fel y canai myfyriwr diddan yn ei afiaeth am dani,—
"Mi gwrddais gynt a morwynig
Wrth odreu y Wyddfa wen;
Ei grudd oedd fel y rhosyn
A'i gwallt fel y nos ar ei phen."
Ond ehedodd meddwl barddonol Befan ymhellach, nes gorffwys ar glawdd gardd Eden,—gwelai Efa, ac ofnai glywed su'r sarff yn y goeden uwch ei ben. Aethom ati ac edrychai trwy aberth arnom. Gofynnais iddi, wedi dangos, o ran ffurf, fod gennyf het a phen ar wahan, a fyddai fwyned a'n cyfeirio i'r ffordd.
"Pa ffordd?" ebai, cyn syched a checsen Awst.
