"Er pan briodais yn ddwy ar bymtheg oed, ac ugain wyf yn awr. Mae'r merched yn priodi oll cyn bod yn ddeunaw braidd."
Er paroted ei pharabl oedd y wraig, yr oedd yn rhaid mynd allan, canys doluriai fy llygaid gan y mŵg fel petawn yn tynnu'r odyned. Ar y palmant safai llefnyn ugain oed a phladur ar ei fraich. Pan ofynnais enw'r tŷ, dywedai ar ei wir mewn geiriau barai i mi wylio symudiad y bladur yn fanwl, nas gallai ei sillebu. "A gaf fi ddod i'ch arwain dros y Bwlch,—dof am cyn lleied a swllt?" ebai.
Na, awn yn iawn, gweithia yn y gwair i gael dy gynhauaf cyn y Nadolig."
Dywedodd lawer o eiriau ar ein hol cyn i ni gael y bont bren groesai'r nant, ond clywais ei apel olaf ym murmur y dwfr,—
"Mae aml i Sais wedi mynd ar gyfrgoll a marw ar fynyddoedd y Tomies. I, lads,—dof am chwe cheiniog!"
