CYFODAI BLODYN BACH EI BEN!
CYFODAI blodyn bach ei ben,
Ryw fore'n sydyn;
Ar ol hir ddisgwyl dan y llen,
Am ddydd o wanwyn;,
Bu'r Rhew-wynt mawr a'i ffrewyll gref
Yn clirio'r dyffryn;
Ac ar ei ol dywedai ef,
Nad oedd un blodyn.
O fewn ei gell bu'r blodyn cu
Yn hir ymguddio;
Tra'r storom erch a'i gosgordd fu
Yn gyrru heibio;
A thra rhoi'r Corwynt yn y nen,
Ei uchel alwad,
Roedd ef o hyd yn cuddio'i ben,
A'i ddrws yng nghauad.
Gelynion sydd ym myd y llawr,
O hyd i'r blodyn;
Maent hwy yn gryf, ac yntau'n wan,
A diamddiffyn;
Ond chwerthin mae'r awelon iach,
Wrth wel'd ei gyflwr-
Efe cyn hir-y blodyn bach
Fydd y gorchfygwr.
Daw terfyn i bob gaeaf du,
Fy mrawd caredig;
A "thaw" ar floedd pob gelyn hy'
Ym mhen ychydig;
Os estron fyd i'r lili dlos
I'w byd gaeafau,
Breuddwydio mae ar hyd y nos
Am gartre'r blodau.
