"TU YMA I'R IORDDONEN."
[A meibion Gad a meibion Reuben a ddywedasant, Rhodder y tir hwn i'th weision yn etifeddiaeth, na phar i ni fyned dros yr Iorddonen.]
"Tu yma i'r Iorddonen'"' mae rhywrai'n cartrefu
Ni ellir eu denu i adael y byd;
Angylion a seintiau eu cartref ganmolant,
Ond yma hwy lynant yn dynnach o hyd;
Dyffryndir a doldir, a thir anifeiliaid—
Corlannau y defaid, a llwyddiant y llawr,
Sy'n llenwi ett meddwl, yn swyno eu calon,
A'u pleser yn gyson bob dydd a phob awr.
"Tu yma i'r Iorddonen" mae rhywrai a'u trysor
Heb feddiant yn rhagor yng nghyfoeth y ne';
Ariandai y ddaear sy'n cadw eu coffrau,
Ac er maint eu dorau ansier eu lle;
Daearol fargeinion eu holl anturiaethau,
Bob hwyr a phob bore mewn pryder a chlwy'
Tragwyddol drysorau—"byd arall" feddiannau,
A nefol "ddaliadau" nid oes iddynt hwy.
"Tu yma i'r Iorddonen" mae rhywrai a'u ffryndiau
Ni feddant "gariadau" tu arall i'r lli;
Neb yno i ddwedyd cyfrinach eu calon,
I ystyr eu cwynion na gwrando eu cri,
Angylion o ffryndiau!—garedig gyfeillion,
A'u gwenau mor dirion yn lleddfu pob clwy',
A chroesaw anwyliaid tu arall i'r afon
Sydd ofer ddychymyg, di-swyn iddynt hwy.
