"Dacw gwch! Weli! " ebe Harri, ar ôl ennyd o ddistawrwydd, yn gyffrous, gan bwyntio i'r cyfeiriad arall oddiwrth eu cartref, sef tua'r môr, "cwch yn dod i fyny o'r Aber. Fasa'n well i ni waeddi?"
Ac nid cynt yr awgrymwyd nag y dechreuodd y ddau floeddio â'u holl egni, "Ahoi! Ahoi! " Yr oedd y cwch pan ddechreuasant waeddi heb gyrraedd lawn gyferbyn â hwynt, ond, i bob golwg, am fynd heibio iddynt yr oedd,—y cychwyr heb eu clywed. Pan oedd y cwch bron wedi cyrraedd gyferbyn â hwynt ar yr afon fawr rhyw ddau can llath oddiwrthynt, a hwythau'n gweld gobaith eu hachubiaeth yn diflannu, unasant mewn un floedd galon-rwygol, ac er mawr lawenydd iddynt, gwelsant fod y cychwyr wedi eu clywed. Trowyd pen y bad tuag atynt, ond ysgubid ef i fyny'r afon wysg ei ochr gan y llanw cryf, a buasai wedi methu dod atynt onibai fod ynddo rwyfwyr cydnerth ac ewyllysgar.
Cymrwyd y ddau i'r cwch, a glaniwyd hwy'n ddiogel ar lan y traeth o dan Glandon. Cawsant fod y llanw wedi cyrraedd at eu hesgidiau a'u hosanau adawsent ar y lan, ac y buasent wedì mynd i ganlyn y lli pe baent hanner awr yn ddiweddarach. Yr oeddynt yn wlyb diferol, ac yn dystion yn eu herbyn yn eu cartrefi. Tynnwn y llen dros hanes y derbyniad roed iddynt ar yr aelwyd, ond yn unig ddweud bod Harri'n amau'n gryf ar ôl y noswaith honno a ydyw tad yn gallu gweinyddu cosb yn drymach na mam ddigllon.
Bu'r ddau'n ddieithr i'r traeth am rai dyddiau ar ôl y digwyddiad hwn, ac ni bu iddynt wedi hynny ymgolli gormod yn eu chwarae i anghofio agoshad y llanw, a'r perygl o gael eu cau i mewn.
