"Dyna ni felly i'r dim. Ond ni thry'r llanw am rai oriau. Weli di, Harri, mi wn i beth wnawn ni i aros y llanw. Mae 'na rwyd reit dda yn y gist yn y cwch. Mi rwydwn ni dipyn hyd y traeth o dan y Bryn 'ma, a siawns na ddaliwn ni, gan mai go 'chydig o rwydo sydd ar y rhan yma o'r traeth."
Ac felly fu. Aed i lawr i'r traeth, a Harri mor llawen a'r gog yn cario un rwyf ar ei ysgwydd, ac yn cerdded wrth ochr yr hen Gapten. Ac yn wir, fe gaed hwyl dda ar rwydo. Gwthiwyd y cwch i'r dwfr, a gosodwyd y rhwyd i lawr ymhob lle tebygol, ac erbyn i'r llanw droi tua hanner dydd, yr oeddynt wedi cael helfa dda, digon yn ôl y Capten i dalu am sedd newydd i'r cwch yn lle'r un gymrasai Harri i was'naethu fel rhwyf.
Yr oedd nifer mawr o blant yn chwarae ym mau Glandon, pan ddaeth y "Wennol i mewn gyda blaen y llanw, a syndod a llawenydd oedd yn argraffedig ar eu hwynebau wrth weld Harri wedi dychwelyd yn ddiogel. Ond yr oedd Harri'n rhy brysur yn helpu'r Capten i sicrhau'r cwch i gymryd fawr o sylw ohonynt. Ond synnodd at un peth—fod Dafydd Glandon yn cadw'n ôl, ac yn ymddangos yn swil neu'n euog.
"'Rwan," ebe'r Capten, wedi sicrhau'r cwch, "pwy ddaw hefo chdi, Harri, i werthu'r pysgod 'ma?
"Dafydd Glandon," ebe Harri. "Ddoi di, Dafydd?"
"Do' i," ebe Dafydd, ond nid yn ryw ewyllysgar iawn ei dôn, fel y tybiai Harri.
Ac ymaith a'r ddau, Harri wrth fynd yn adrodd hanes y fordaith, a Dafydd, er yn gwrando'n astud, yn ymddangos fel pe bai rhywbeth yn pwyso ar ei feddwl. O'r diwedd sylwodd Harri nad oedd Dafydd fel efe ei. hun, ac meddai, gan ollwng y bocs pysgod ar lawr, ac edrych ym myw ei lygaid, " Beth sy arnat ti, Dafydd? Gwenwyn na basa ti hefo mi?"
Achosodd y sylw i Dafydd wrido hyd at fôn ei wallt.
"Nage, Harri," meddai, " ond—ond. Wn i ddim sut i ddweud wrthat ti," ac fel pe'n ail ymwroli, ac yn
