penderfynnu dweud, ychwanegodd, "Wnei di faddeu i mi, Harri?"
"Am beth, dywed?" gofynnodd Harri mewn syndod.
"Am ollwng y cwch yn rhydd pnawn ddoe. Fi dynnodd y rhaff oddiam y garreg o ran hwyl. Ond ddaru mi ddim meddwl y basa'r cwch yn mynd i ffwrdd fel yr aeth o. Chysgais i ddim trwy'r nos gan boeni—meddwl dy fod di wedi boddi, ac na chawn i byth dy weld di eto."
"Paid a phoeni 'chwaneg, 'r hen ddyn. Mae'r cwbwl drosodd. Sut y bydd y scẃl yn dweud, dywed, All's well that ends well.Tyrd yn dy flaen i werthu rhain, neu mi fyddan' wedi drewi cyn i ni'u gwerthu nhw."
Ac ymlaen yr aed, ac wedi gorffen gwerthu, aed a'r arian, deg swllt, i'r Capten. Rhoddodd yntau swllt yr un i'r bechgyn am werthu, ac yna meddai wrth Harri, "Hwda, dyma bedwar swllt i ti—dy shâr di o'r helfa. A thyrd di hefo mi i bysgota bob tro y byddi di'n rhydd. Ond cofia—'dwyt ti ddim i golli'r ysgol i ddwad."
Cymaint oedd syndod Harri fel nad allai yngan gair o ddiolch, ac wedi cael y drws, ymaith ag ef nerth ei draed am ei gartref, ac wedi cyrraedd y tŷ, taflodd y pum swllt ar y bwrdd.
"Wel, Harri," ebe'i fam, gan godi ei llygaid oddiar y gwniadwaith oedd yn ei llaw, ac edrych trwy ei dagrau ar y bachgen, "lle buost ti mewn difri? Rwyt ti bron a thorri nghalon i. A beth ydi'r arian 'ma sy gin ti?"
"Arian enillais i wrth bysgota," meddai yntau'n goeglyd. Yna, gan daflu ei freichiau am ei gwddf, meddai, trwy ei ddagrau, "O! mam, 'roedd yn ddrwg gin i'ch poeni chi, ond doedd gin i ddim help."
"Wel, machgen annwyl i," meddai 'i fam wedi toddi'n llymaid wrth weld serch y bachgen tuag ati, "mae'n dda iawn gin i dy gael di'n ôl. Mi atebodd yr Arglwydd fy ngweddîau drosot ti. Ond tyrd, 'rwan, i ti gael bwyd."
